Постојат моменти во животот кога љубовта изгледа како најсилниот магнет на светот.
Photo by Anastasia Vityukova on Unsplash
Кога ќе се појави некој што ни го раздвижува срцето, природно е сè друго да избледи за миг. Пораките стануваат почести, времето заедничко се протега до доцна во ноќта, а мислите се постојано насочени кон таа една личност. И токму во таа опиеност, многумина од нас почнуваат да ги забораваат пријателите, не затоа што тие престанале да ни значат, туку затоа што љубовта бара големо внимание и ја обвива целата наша енергија.
Љубовта на почетокот е интензивна. Партнерот станува извор на возбуда, утеха, надеж и нова смисла. Таа сила прави да чувствуваме како ако не сме со него или неа, губиме нешто вредно. Пријателите, од друга страна, се дел од една поинаква стабилност, тие се таму веќе долго време, и можеби токму затоа несвесно мислиме дека секогаш ќе бидат тука. Но пријателствата не се самooдржливи; тие се исто така живи врски што бараат грижа, време и внимание.
Проблемот почнува кога занемарувањето трае подолго. Кога постојано одбираме партнер наместо дружење со пријателите, полека почнуваат да се појавуваат пукнатини. Повиците стануваат поретки, средбите се одложуваат, разговорите се скратуваат. Пријателите можеби ќе разберат неколку недели или месеци, но со текот на времето и тие почнуваат да градат живот без нас. Тоа е болниот дел: ние мислиме дека тие ќе почекаат, а тие едноставно учат да продолжат.
Да се биде во врска не треба да значи да се живее во балон од двајца. Најздравите врски се оние каде што партнерите имаат простор и за пријателите, и за семејството, и за личните интереси. Затоа што кога животот ќе стане тежок, а секогаш има такви моменти, токму пријателите се оние што знаат како да поддржат, да потсетат кои сме ние надвор од врската и да ни дадат сила да издржиме.
Во суштина, причината што ги забораваме пријателите кога ќе се заљубиме е едноставна: сакаме да вложиме во љубовта и се плашиме да не ја изгубиме. Но тоа е илузија. Вистинската љубов не бара изолација, туку се храни од нашата целосност. Кога сме поврзани и со пријателите и со партнерот, стануваме побогати личности. Тогаш љубовта е постабилна, бидејќи не ја ставаме под притисок да биде сè што ни е потребно.
Затоа е важно да се потсетиме: пријателите не се резерва, тие се столбови. Тие се луѓето што биле таму пред љубовта, и најчесто ќе бидат таму и потоа. Да се сака партнер и да се негуваат пријателствата не е спротивност — тоа е зрелост. Тоа е уметноста да сакаме широко, без да запоставиме никого што навистина ни значи.
Ако сакаме да живееме полн живот, треба да ги држиме и двата извора блиску: љубовта што нè влече кон иднината и пријателствата што нè држат цврсто на земја. Тогаш не мора да бираме — тогаш имаме сè.
