За некои луѓе дождот не е причина денот да стане потежок. Напротив, првите капки на прозорецот, сивото небо и звукот на дождот можат да создадат чувство на смиреност.
Додека едни чекаат сонцето повторно да се појави, други токму во дождливиот ден се чувствуваат поопуштено, поспоро и позадоволно.
Причината не е само во времето. Начинот на кој го доживуваме времето зависи од тоа што очекуваме од денот, какви асоцијации имаме со дождот и каква атмосфера ни создава околината.
Дождот го менува и начинот на кој звучи светот. Постојаниот, ритмичен шум на капките може да стане вид звучна позадина што ги покрива другите звуци околу нас. За дел од луѓето ваквите предвидливи звуци се помалку барачки за вниманието од непредвидливите звуци на градот. Тоа може да помогне мозокот полесно да премине во состојба на одмор.
Тука влегува и невронауката. Нашиот мозок постојано проценува дали околината бара од нас да реагираме. Сообраќај, разговори, известувања од телефонот, гужва и постојано движење значат многу мали барања за внимание. Кога врне, дел од овие стимули природно се намалуваат. Помалку луѓе се надвор, улиците се потивки, а активностите се забавуваат. За мозокот, тоа може да значи помалку информации што треба да ги следи во ист момент.
Звукот на дождот има уште една интересна особина. Ритмичните и релативно предвидливи звуци можат да помогнат вниманието да се оддалечи од други мисли. Сличен принцип се користи и кај таканаречените звуци во позадина, како вентилатор, бранови или рамномерен шум. Не значи дека дождот делува како лек, туку дека неговиот карактер може да создаде средина во која на некои луѓе им е полесно да се опуштат.
Важна улога има и начинот на кој мозокот ги поврзува временските услови со нашите сеќавања. Ако дождливите денови од детството ги поврзуваме со топол дом, чај, книги, семејство или безгрижни попладниња, звукот на дождот подоцна може да ги активира тие асоцијации. Тоа е еден од начините на кои сетилните информации стануваат емоционални. Не реагираме само на капките надвор, туку и на значењето што нашиот мозок му го дал на дождот низ годините.
Светлината исто така е важна. Облачните денови носат помалку интензивна светлина, што кај некои луѓе создава попријатна атмосфера, особено ако силното сонце им пречи. Но тука постои важна разлика: недостатокот на дневна светлина кај други луѓе може да има спротивен ефект и да придонесе за пад на расположението, нарушување на ритамот на спиење и сезонски промени во расположението.
Затоа не постои едно универзално „време за добро расположение“. Мозокот на секој човек реагира во контекст на неговата биологија, навики, очекувања и искуства.
Кога надвор е сончево и топло, денот како да повикува да излеземе, да завршиме нешто, да бидеме активни. Кога врне, кафето дома, книгата, топлата храна или неколку часа поминати покрај прозорецот одеднаш изгледаат како сосема доволно добра програма Понекогаш не ни треба сончев ден за да се чувствуваме добро. Ни треба денот да ни даде причина да не брзаме.
Дождот не го прави тоа сам по себе. Начинот на кој го доживуваме дождот го прави.
