„Најскапоцениот подарок што можеме да му го дадеме на некого е нашето присуство“, напишал Тич Нат Хан.
Photo by Hannah Busing on Unsplash
Сега живееме во „модерно време“ кога речиси сè може да се измери, купи или испрати со еден клик, па така, оваа мисла звучи едноставно. Но токму во таа едноставност се крие нешто што сè потешко го наоѓаме. Денес сме постојано достапни, а сепак често отсутни. Одговараме на пораки додека разговараме со луѓе. Размислуваме за утрешниот ден додека седиме на вечера. Гледаме во екран додека некој пред нас раскажува нешто важно. Физички сме тука, но вниманието ни е расцепкано на десетици страни. Затоа присуството станува сè поретка и повредна форма на дарежливост.
Луѓето често мислат дека љубовта се покажува преку големи гестови. Тие веруваат дека блискоста се гради со совршени зборови, скапи подароци или внимателно планирани изненадувања. Но кога ќе помине доволно време, малкумина се сеќаваат на тие работи. Она што останува во меморијата се моментите кога некој навистина бил таму. Кога слушал без да брза да даде совет. Кога останал покрај нас без да бара решение. Кога покажал интерес за нашите мисли, а не само за нашите успеси. Најголем дел од човечката поврзаност не се создава преку спектакуларни моменти, туку преку чувството дека некој нè гледа и нè слуша без да сака да биде на друго место.
Можеби затоа осаменоста денес не е нужно поврзана со тоа дали сме сами. Многу луѓе се чувствуваат осамено иако се опкружени со семејство, пријатели или колеги. Причината не е недостатокот на луѓе, туку недостатокот на внимание. Понекогаш е доволен еден разговор во кој другата личност навистина е присутна за да се почувствуваме помалку сами. А понекогаш можеме да поминеме цел ден меѓу луѓе и сепак да имаме чувство дека никој навистина не бил со нас. Човекот не копнее само по друштво. Тој копнее по препознавање, по чувство дека неговото постоење е забележано од некого.
Интересно е што присуството не е подарок само за другите. Тоа е подарок и за нас самите. Кога навистина сме присутни во разговор, во прошетка, во ручек со пријател или во тивка вечер дома, животот станува подлабок. Не затоа што се случува нешто спектакуларно, туку затоа што конечно го доживуваме она што веќе се случува. Голем дел од времето го минуваме размислувајќи за минатото или подготвувајќи се за иднината. Во тој процес често го пропуштаме единственото место каде што навистина живееме – сегашниот момент.
Затоа мислата на Тич Нат Хан не зборува само за односите со другите луѓе. Таа зборува и за начинот на кој го живееме сопствениот живот. Бидејќи највредните нешта не бараат секогаш повеќе време, повеќе пари или повеќе труд. Понекогаш бараат само да престанеме за миг да брзаме кон следното нешто. Да го слушнеме човекот пред нас. Да ја забележиме тишината во собата. Да го почувствуваме денот што веќе се случува. Зашто на крајот, она што најмногу го паметиме кај луѓето не е што ни дале, туку како сме се чувствувале во нивно присуство.
