Кога не знаеме што да направиме, често велиме: „Фрли паричка.“
Photo by Peter Paican on Unsplash
Звучи детски, случајно, како бегство од одговорност. Но овој гест отсекогаш имал подлабок контекст од самото препуштање на судбината. Паричката не ја носи одлуката. Таа само нè става во момент на искреност со самите себе.
Во секундата кога паричката е во воздух, се случува нешто јасно. Се фаќаме себеси како се надеваме дека ќе падне токму на една страна. Без анализа, без аргументи и без туѓи гласови, се појавува тивка желба и токму во таа надеж, а не во резултатот, се крие вистината за она што навистина го сакаме.
Оваа желба не настанува во тој момент. Таа постоела и претходно, но била потисната од рационалност, од страв од последици, од потребата да бидеме одговорни и „паметни“. Често мислиме дека сме неодлучни затоа што ни недостасуваат информации, но многу почесто неодлучноста доаѓа од тоа што не сакаме да си признаеме што нè влече, а што нè плаши.
Несигурноста не значи дека сме изгубени. Таа најчесто значи дека сме стигнале до точка каде што повеќе не можеме да живееме на автопилот. Дека нешто во нас бара внимание. Бара избор. И бара да престанеме да се криеме зад околности, луѓе или „вистински момент“.
Фрлањето паричка не е одлука. Тоа е огледало. Мал, искрен тест што ни покажува каде ни оди срцето кога умот ќе замолчи. А понекогаш токму тоа ни е потребно – не сигурност дека ќе биде лесно, туку јасност за тоа што сме подготвени да носиме како своја одлука.
Не секој избор ќе нè направи среќни.
Но секој избор што го правиме искрено нè приближува до себе.
