Летото има необична способност да нè потсети на едноставните нешта.
Photo by Richard Stachmann on Unsplash
На маса во длабока сенка, или пак бавен разговор со пријател кога можеме да разговараме за што и да ни падне на памет. Но, и на мирисот на овошје и звукот на штурците во доцните попладневни часови. Или пак, чаша ладна лимонада што ја држиме во раце додека денот полека се движи кон вечерта. Во таквите моменти станува јасно колку малку му е потребно на човекот за да почувствува задоволство. Не затоа што животот одеднаш станал совршен, туку затоа што за миг престануваме да брзаме и конечно го забележуваме она што е пред нас.
Голем дел од животот го поминуваме гледајќи напред. Размислуваме за работите што треба да ги завршиме, за целите што сакаме да ги постигнеме и за плановите што допрва треба да се остварат. Во таа постојана насоченост кон иднината лесно се пропушта сегашноста. Деновите поминуваат, сезоните се менуваат, а ние често живееме со чувство дека вистинскиот живот ќе започне малку подоцна. Кога ќе имаме повеќе време. Кога ќе бидеме помалку уморни. Кога ќе се реши некој проблем. Кога ќе пристигнеме некаде каде што сме замислиле дека треба да бидеме.
Но животот ретко чека совршени услови. Тој се случува токму сега. Во обичните денови што не ги фотографираме. Во разговорите што не ги сметаме за важни. Во летните вечери кога соседите сè уште седат надвор, а воздухот мириса на липа и топол асфалт. Во семејниот ручек што изгледа ист како и минатата година. Во пријателот што секогаш има време за уште едно кафе. Во сите оние моменти што изгледаат толку обично што речиси не ги забележуваме додека траат.
Можеби токму затоа најубавите спомени ретко се поврзани со спектакуларни настани. Кога ќе се навратиме наназад, не се сеќаваме на секоја обврска што сме ја завршиле, на секој состанок на кој сме присуствувале или на секоја работа што сме ја купиле. Се сеќаваме на луѓето. На смеата околу масата. На патувањето до најблиското езеро. На сладоледот што се топел побрзо отколку што сме можеле да го изедеме. На чувството дека сме биле на вистинското место, со вистинските луѓе, во вистинското време.
Летото има уште една важна лекција. Нè потсетува дека не мора секој ден да биде исполнет со настани за да биде вреден. Не мора секој викенд да биде авантура. Не мора секое попладне да биде продуктивно. Понекогаш е доволно да седнеме на тераса со книга што со недели чека на масата. Да се јавиме на пријател што одамна не сме го слушнале, да прошетаме без одредена цел, да поминеме време со луѓето што ни значат и да дозволиме разговорот да трае подолго отколку што сме планирале.
Во свет што постојано нè убедува дека треба да имаме повеќе, да постигнеме повеќе и да бидеме повеќе, летото тивко нè потсетува на вредноста на доволното. На доволно време. На доволно сонце. На доволно добри луѓе околу нас. На доволно причини за насмевка во текот на еден ден. Не затоа што амбицијата е лоша, туку затоа што животот не може да се сведе само на трка кон следната цел.
Затоа ова лето дозволете си повеќе моменти што нема да завршат на социјалните мрежи и повеќе разговори што нема да бидат прекинати од поглед кон телефонот. Дозволете си бавни утра, долги вечери и време поминато со луѓето што ви носат мир. Дозволете си да уживате во она што веќе го имате, наместо постојано да размислувате за она што недостасува.
А среќата? Таа не секогаш доаѓа со големи промени и големи изненадувања. Понекогаш доаѓа сосема тивко. Во едно топло попладне, во добро друштво, под сенк и во чаша со лимонада и многу мраз.
