Постојано ни се продава идејата дека среќата е нешто што доаѓа подоцна.
Photo by Samantha Gades on Unsplash
Кога ќе ја завршиме обврската. Кога ќе се смири хаосот. Кога конечно ќе имаме контрола. Но вистината е поедноставна и помалку удобна: среќата не чека. Таа или се создава во овој момент, или воопшто не постои.
Често се држиме за минатото како да има нешто што сè уште можеме да поправиме таму. Ги повторуваме разговорите, сценаријата, одлуките. Но тоа не е процес на разбирање, туку обид да се вратиме во нешто што веќе завршило. Да се пушти не значи да се заборави. Значи да се признае дека нешто било важно — и дека повеќе не е наше да го носиме секој ден.
Истовремено, многумина од нас не знаат ни да останат во сегашноста. Телото е тука, но мислите се некаде напред, во планови, стравови, претпоставки. Живееме како подготовка за живот, наместо како самиот живот. А токму тука се случува сè што има тежина: разговорите што вредат, мирот што се чувствува, малите моменти што не бараат ништо дополнително за да бидат доволни.
Идејата да имаме верба во тоа што доаѓа често се меша со наивност. Но не станува збор за слеп оптимизам. Станува збор за одлука да не живееме во постојана одбрана од иднината. Да дозволиме нешто да се развие без да го контролираме секој чекор. Тоа не значи дека сè ќе биде добро. Значи дека нема да се распаднеме ако не е.
Среќата, ако ја сведеме на нешто конкретно, не е голема и спектакуларна. Таа е составена од три едноставни, но тешки практики: да пуштиме што поминало, да го почувствуваме тоа што е тука, и да не се плашиме премногу од тоа што доаѓа. Не затоа што животот ќе стане полесен, туку затоа што ние ќе станеме поспособни да го живееме.
