Многумина од нас растат со тивка навика постојано да ги читаат другите луѓе.
Photo by Milan Popovic on Unsplash
Да внимаваме што ќе кажеме, како ќе звучиме, дали некого ќе навредиме или разочараме. Со тек на време тоа станува начин на живеење. Се обидуваме да бидеме лесни за другите, прифатливи, разбирливи. Сакаме сите да бидат задоволни. И долго време веруваме дека тоа е знак на добрина.
Но во еден момент почнуваме да забележуваме дека оваа навика има цена. Кога постојано се обидуваме да им угодиме на сите, малку по малку почнуваме да се оддалечуваме од себе. Одлуките ги носиме според тоа како ќе реагираат другите. Премолчуваме работи што ни се важни. Се согласуваме со работи кои не ги чувствуваме како вистински. Надворешно можеби изгледа како хармонија, но внатрешно се создава замор.
Кога конечно престануваме да живееме на тој начин, првата работа што се појавува често не е олеснување, туку страв. Страв дека ќе разочараме некого. Страв дека ќе изгледаме себично. Страв дека луѓето ќе се оттурнат. Ова е нормално, затоа што долго време сме учеле дека вредиме само кога сме удобни за другите.
Photo by Ben White on Unsplash
Но постепено почнуваме да откриваме нешто друго. Кога повеќе не се трудиме да им угодиме на сите, односите околу нас почнуваат да се менуваат. Некои луѓе се повлекуваат, затоа што повеќе не ја добиваат истата достапност. Но оние што остануваат почнуваат да нè гледаат појасно, без маската на постојано прилагодување.
Во исто време, се појавува и едно ново чувство на мир. Не затоа што животот станува полесен, туку затоа што одлуките почнуваат да доаѓаат од место на искреност. Повеќе не мора да анализираме секој збор или секоја реакција. Почнуваме да зборуваме поотворено, да поставуваме граници и да ги почитуваме сопствените потреби.
Најважното откритие е дека почитта не доаѓа од тоа да бидеме прифатени од сите. Таа доаѓа кога сме доследни на себе. Кога знаеме што ни е важно и не се плашиме да стоиме зад тоа.
Кога престануваме да се обидуваме да им угодиме на сите, не стануваме постудени или подалечни. Стануваме поискрени. А токму од таа искреност почнуваат да се создаваат односите кои навистина имаат простор да растат.
