Велигден е празник на надежта, обновата и заедништвото. Но, за многумина, тој носи и тивка болка – особено кога во семејната атмосфера недостасува некој што некогаш бил дел од неа.
Постои момент на празничната трпеза што знае да дојде ненадејно. Додека се подготвува масата, се редат чинии и се повикуваат најблиските да седнат, вниманието одеднаш застанува на едно место – празното столче. Место каде што некој треба да биде, но повеќе не е.
Ништо не е кажано, а сепак сè се чувствува.
Празниците како Велигден имаат посебна тежина. Тие ги собираат семејствата, традициите и спомените на едно место. Токму затоа, во тие моменти, отсутноста станува поочигледна од кога било. Масата може да биде полна, но чувството на празнина останува.
Тагата често се опишува како тивка болка, но во вакви моменти станува поостра и појасна. Разликата меѓу тоа што било и тоа што е станува невозможно да се игнорира. За многумина, тоа не е само тага, туку и чувство на изгубеност – како светот малку да се поместил од своето место.
Губењето значи и прифаќање на нова реалност, процес кој не доаѓа лесно и не се случува одеднаш. Но, и покрај сè, љубовта не исчезнува.
Таа останува – во спомените, во навиките, во празното столче кое, иако тивко, зборува најгласно.
