Некои луѓе не доаѓаат во нашиот живот за да останат.
Photo by Aysegul Aytören on Unsplash
Доаѓаат како пролетта – тивко, носејќи надеж по долг период на тишина. Како летото – со смеа, леснотија и чувство дека сè е можно. Како есента – учејќи нè како изгледа пуштањето. А понекогаш и како зимата – студени, тивки и предизвикувачки, но неопходни за да откриеме сила за која не сме знаеле дека ја имаме.
Најчесто не го забележуваме тоа додека трае. Веруваме оти луѓето со кои сме блиски ќе останат дел од нашата приказна засекогаш. Градиме планови, создаваме спомени и мислиме дека секое следно поглавје ќе го пишуваме заедно. А потоа, речиси незабележливо, животот почнува да ги води патиштата во различни насоки. Разговорите стануваат поретки, средбите сè поретки, а блискоста полека се претвора во убав спомен.
Токму тогаш најлесно е да помислиме дека сме изгубиле нешто вредно. Но можеби не станува збор за загуба. Можеби некој ја исполнил својата улога токму тогаш кога најмногу ни бил потребен. Некој дошол за да ни помогне повторно да се смееме. Некој нè охрабрил кога сме се сомневале во себе. Некој нè научил како изгледа вистинската поддршка, а некој ни покажал што повеќе не сме подготвени да прифатиме. Секоја средба остава нешто зад себе, дури и кога трае пократко отколку што сме посакувале.
Сезонските пријателства не се помалку вистински само затоа што имаат свој крај. Искреноста не се мери со бројот на години, туку со длабочината на моментите што сме ги споделиле. Има луѓе кои остануваат цел живот, а никогаш не нè допираат вистински. Има и такви што ќе поминат само низ едно поглавје, а ќе остават трага што ќе ја носиме со години.
Најтешко е кога се обидуваме да ја задржиме сезоната што веќе си заминува. Кога одбиваме да прифатиме дека и најубавите работи понекогаш имаат свое природно завршување. Не затоа што не вределе, туку затоа што ја исполниле својата смисла. Како дрвото што не ги чува сите лисја во текот на целата година, така и животот повремено нè учи да се разделиме со луѓе кои биле важен дел од нас.
Со текот на времето станува полесно да се гледа на разделбите со помалку лутина и повеќе разбирање. Не секое заминување е предавство. Не секое оддалечување бара виновник. Луѓето растат, се менуваат, добиваат нови соништа, нови одговорности и нови патишта. Понекогаш едноставно престануваат да чекорат во ист правец со нас.
Можеби зрелоста не се состои во тоа да ги задржиме сите што ги сакаме. Можеби се состои во способноста да кажеме: „Мило ми е што бевте дел од мојот живот, макар и само една сезона.“ Зашто не секој човек е испратен да остане до последната страница. Некои доаѓаат само за едно поглавје. И токму тоа поглавје, иако кратко, знае да нè промени повеќе од цела книга.
