Ниту еден бран не е создаден за да остане засекогаш. Ниту една бура не е создадена да трае вечно.
Photo by Raychel Sanner on Unsplash
Ова не е утешна фраза што ја кажуваме кога сакаме брзо да се почувствуваме подобро. Ова е потсетник за начинот на кој функционира животот. Сè се движи. Сè се менува. Дури и она што во моментот изгледа премногу силно, премногу гласно или премногу тешко за да се издржи.
Брановите доаѓаат и си одат. Некои се мали и едвај ги забележуваме. Други нè удираат ненадејно и нè фрлаат надвор од рамнотежа. Но ниеден бран не останува засекогаш на истото место. Морето не замрзнува во една форма. Истото важи и за нашите внатрешни состојби – стравот, тагата, сомнежот, па дури и болката што во моментот ни изгледа како да нема крај.
Бурите имаат своја логика. Тие се создаваат кога нешто се судира, кога има напнатост, кога нешто не може повеќе да остане исто. Бурата не е казна. Таа е процес. Често расчистува нешто што одамна барало промена. Иако додека трае, ни изгледа како хаос, по неа воздухот е појасен, а просторот поотворен.
Проблемот не е што поминуваме низ тешки периоди. Проблемот е кога почнуваме да веруваме дека тие се трајна состојба. Кога мислиме дека ова што го чувствуваме сега е крајната верзија на нас самите. Но животот никогаш не работи така. Ништо не е статично. Ништо не е финално.
Она што можеме да го направиме не е да ги запреме брановите или да ја избегнеме бурата. Тоа е невозможно. Она што можеме е да научиме да останеме присутни додека минуваат. Да не се бориме со секоја промена. Да не се обвинуваме себеси затоа што не сме „посилни“ или „помирни“ додека нешто нè тресе одвнатре.
Некои периоди не бараат решенија. Бараат трпение. Бараат доверба дека движењето продолжува, дури и кога ние не го гледаме крајот. Бараат да си дозволиме да бидеме токму таму каде што сме, знаејќи дека тоа не е засекогаш.
Ниту еден бран не останал вечно на брегот.
Ниту една бура не ја задржала истата сила бесконечно.
И ова, како и сè друго, ќе помине.
