Постојано чекаме вистински момент. Чекаме период кога сè ќе се смири, кога ќе бидеме помалку уморни, помалку несигурни, помалку повредени.
Си велиме дека ќе почнеме кога работите ќе се наместат, кога ќе дојде јасноста, кога самодовербата ќе престане да ни се тресе под нозете. Но тој момент речиси никогаш не доаѓа. Животот не застанува за да ни стане удобен. Условите никогаш не се совршени, затоа што совршенството никогаш не било услов. Подготвеноста не ни се случува, таа се вежба, токму додека сè уште е недовршено.
Идејата за „вистинско време“ нè смирува затоа што ја трга одговорноста од нас. Ако времето не е вистинско, тогаш не е дека не успеваме, туку само чекаме. Но ова размислување тивко нè закочува, бидејќи растот не доаѓа со сигурност. Љубовта не се појавува кога сме целосно заштитени. Промената не чека нашиот нервен систем да се чувствува безбеден. Најважните поместувања се случуваат додека сè уште се плашиме, додека се сомневаме, додека ја носиме тежината од вчера. Поентата не е да се чувствуваме подготвени. Поентата е да се движиме и покрај тоа.
Кога инсистираме на вистинското време, најчесто мислиме на време без ризик. Без одбивање. Без загуба. Но ништо што вреди не се гради под такви услови. Почнувањето пред да се чувствуваме спремни нè тера да бидеме искрени: ги гледаме нашите граници, нашите стравови, нашите вистински мотиви. Учиме побрзо затоа што влогот е реален. Чекањето го штити егото, не иднината. Делувањето, дури и несовршено, создава движење што размислувањето само никогаш нема да го донесе.
Постои и тивка тага во постојаното одложување на себеси. Секое „подоцна“ станува мал чин на само-напуштање. Си ветуваме дека еден ден ќе се појавиме целосно – само не денес. Животот се живее во делови со големина на денот. Не во планови, не во намери, не во замислени верзии на тоа кои ќе станеме. Цената на чекањето е суптилна, но се собира: тапост, тивок револт, чувството дека времето поминува без наша согласност.
Затоа, ако нема вистинско време, поканата е едноставна и непријатна. Почнете додека сте несигурни. Зборувајте додека ви трепери гласот. Избирајте и кога исходот не е јасен. Не затоа што е херојски, туку затоа што е искрено.
