Оваа реченица изгледа едноставна, но зад неа стои искуство што најчесто доаѓа по време, размислување и болка.
„Благодарен/благодарна сум што не завршив со она што мислев дека го сакам“ не значи дека сè било лесно или дека животот секогаш знаел подобро. Тоа значи дека денес можеме појасно да видиме што навистина ни било потребно, а што сме го сакале од страв, навика или осаменост.
Многу често не го сакаме самиот живот, личност или работа што ги посакуваме. Го сакаме чувството што мислиме дека ќе ни го дадат. Сакаме мир, сигурност, љубов или припадност. Кога тие нешта не ги добиваме, почнуваме да се приспособуваме и да се убедуваме дека тоа е доволно. Се задржуваме таму каде што не сме среќни, само за да не мораме повторно да почнуваме од почеток.
Photo by Shantaryna Payne on Unsplash
Со време доаѓа јасноста. Сфаќаме дека нешто што не се случило всушност не било за нас, а Бог или универзумот на некаков начин и нѐ заштитиле од сето тоа. Ни станува јасно дека сме избегнале живот во кој постојано ќе мораме да се намалуваме, да молчиме или да се откажуваме од себе. Тоа сознание не доаѓа со радост, туку со мир. Ни доаѓа јасно чувство дека не сме изгубиле, туку сме се спасиле од нешто што не ни припаѓало.
Понекогаш најдоброто што може да ни се случи е токму тоа што не сме го добиле она што сме го посакувале. Затоа што не секоја желба нè води кон подобар живот. Некои желби нè учат што не сакаме, за подоцна да можеме да го препознаеме она што навистина ни треба.
