Живееме во време што постојано нè турка кон тоа да се бориме да дојдеме до решенија. Да донесеме одлука, да затвориме некоја приказна, да ставиме точка.
Photo by Christian Kielberg on Unsplash
Сето ова создава притисок дека ако нешто не сме расчистиле веднаш, сме заостанале. Но животот не се одвива по распоред, и не секоја дилема бара итен одговор. Но, постојат ситуации што се премногу сложени за да се решат набрзина. Емоции што се уште свежи, настани што не сме ги обработиле, прашања што немаат едноставен одговор. Кога се обидуваме да ги присилиме на решение, често носиме одлуки од страв, а не од јасност.
Времето не е бегање од одговорност, туку алатка за созревање. Кога си даваме простор, мислите се смируваат, чувствата се слегуваат и почнуваме да гледаме појасно. Она што вчера изгледало итно, денес може да изгледа помалку заканувачки. Ова важи особено за одлуки поврзани со односи, работа и животни насоки. Прераните одговори можат да нè заклучат во избори што не се усогласени со нас. Понекогаш најзрелото нешто што можеме да го направиме е да кажеме: сè уште не знам и не морам да брзам никаде.
Да не се реши нешто денес не значи дека никогаш нема да се реши. Значи дека му веруваме на процесот. Дека дозволуваме животот да ни покаже уште некој агол, уште една информација, уште едно чувство што ќе биде важно. Мирот не доаѓа од брзината, туку од усогласеноста. Кога одлуката ќе дојде во вистинско време, телото го чувствува тоа. Нема внатрешен отпор, нема притисок, туку тивка сигурност.
Не мора сè да се реши денес. Некои работи се расчистуваат кога сме подготвени да ги видиме без страв. И тоа време не е слабост, туку мудрост.
