Ова не е само психолошки факт, туку и искуство кое многумина го носиме во тишина.
Photo by MART PRODUCTION
Без разлика дали станува збор за партнерски однос, пријателство, родителство или работна средина, преку начинот на кој се чувствуваме во присуството на други е тоа што го обликува нашиот потенцијал за развој.
Кога некој ќе нè прифати такви какви што сме, со сите наши несигурности, стравови, ранливости, нешто во нас се опушта. Мозокот и телото престануваат да се бранат. Почнуваме да размислуваме појасно, да чувствуваме подлабоко, да го слушаме она што претходно сме го потиснувале. Во таа топлина, растот не се случува од притисок, туку од доверба.
Замислете дете што прави грешка. Ако добие викање или осуда, ќе се затвори, ќе се срами, и следниот пат можеби ќе лаже или ќе крие. Но ако добие разбирање и простор да зборува, тоа дете учи, се развива и гради самодоверба. Истото важи и за возрасните. Никој не цвета кога се чувствува срамно или неприфатено. Развојот бара нежност, не страв.
Во врските, многумина мислат дека ќе го променат другиот преку критика, сарказам или игнорирање. Но токму тогаш другата личност се затвора, станува дефанзивна, или уште полошо, се повлекува. Спротивното од осуда не е дозволување на сè, туку сочувство – способност да разбереш зошто некој постапил на тој начин, пред да пресудиш.
На работа, лидер кој создава безбедна атмосфера, каде што не е срамно да се згреши, добива екипа што учи, прашува и презема иницијатива. А во љубовта, партнерот што нè гледа со љубопитност наместо со осуда, нè тера да се откриваме сè повеќе. Емоционалната сигурност не значи дека нема граници, туку дека тие се поставени со почит, а не со страв. Сакаме да веруваме дека силата доаѓа од дисциплина и строгост, но вистината е дека најдлабоките трансформации се случуваат таму каде што има прифаќање. Растеме кога сме видени, слушнати и разбрани. А токму тогаш, и ние почнуваме да гледаме, слушаме и разбираме другите. И тоа е вистинскиот круг на раст – оној што започнува со безбедност, а води кон зрелост.
