Постојано си кажуваме дека мирот ќе дојде подоцна. Кога ќе завршиме нешто важно, кога ќе се стабилизираат работите.
Photo by Othman Alghanmi on Unsplash
Кога ќе се расчисти една ситуација што ни стои како тежина во градите.
Секогаш има уште еден услов што мора да се исполни пред да си дозволиме да здивнеме. И така, мирот станува нешто што постојано го одложуваме, како да не ни припаѓа сега, туку некаде во иднината што уште не постои.
Проблемот не е во тоа што сакаме работите да бидат подобри. Проблемот е во верувањето дека мора сè да се среди за ние да бидеме добро. Тоа создава тивка напнатост што не престанува. Дури и кога нешто ќе се реши, веднаш се појавува следното што „треба“ да се среди. Умот не застанува. Само го менува фокусот. И ние повторно чекаме.
Ова е една од најупорните илузии што ја носиме. Дека мирот е резултат, а не избор. Дека ќе дојде како награда за тоа што сме издржале доволно, направиле доволно, или контролирале доволно. Но животот не функционира така. Нема точка во која сè конечно ќе биде стабилно, јасно и под контрола. Секогаш ќе има нешто недовршено, нешто несигурно, нешто што не можеме да го предвидиме.
И токму тука е местото каде што треба да се преиспита сè што сме научиле за мирот. Ако чекаме надворешните услови да се наместат, ние доброволно се ставаме во позиција на зависност. Му дозволуваме на светот да одлучува кога ќе бидеме добро. А светот не носи таква гаранција.
Мирот не доаѓа кога ќе се среди сè. Мирот почнува кога ќе престанеме да бараме да се среди сè за да си дозволиме да го почувствуваме. Тоа не значи откажување. Не значи дека не се грижиме или дека не правиме промени. Значи дека престануваме да го условуваме нашето внатрешно состојба со надворешни исходи.
Понекогаш, тоа изгледа многу едноставно, но е тешко. Да седнете со тоа што е тука, без веднаш да го поправате. Да признаете дека нешто не е решено, а сепак да не дозволите тоа целосно да ве дефинира. Да имате ден во кој не знаете што следува, а сепак да не се распаднете од тоа незнаење.
Вистинската сила не е во тоа да го доведеме животот во ред. Туку да можеме да останеме стабилни и кога не е. Тоа е поинаков вид сигурност. Не онаа што доаѓа од контрола, туку онаа што доаѓа од односот што го градиме со себе.
И можеби токму тука почнува нешто почесно од мир. Не совршена тишина, не целосна сигурност, туку чувство дека не мора повеќе да чекате. Дека животот не е нешто што ќе започне кога ќе се среди, туку нешто што веќе се случува, со сета своја неуреденост.
И дека вие можете да бидете тука за него, без да бегате од секој дел што не е идеален.
