Често мислиме дека проблемот е во животот што го живееме.
Photo by Debby Hudson on Unsplash
Во градот во кој сме, во работата што ја имаме, во луѓето околу нас, во рутината што нè следи од ден во ден. Си велиме дека сè би било полесно кога би можеле да почнеме одново некаде на друго место, со друга верзија од себе, во поинакви околности. Но понекогаш вистинскиот проблем не е тоа што нашиот живот е погрешен — туку што толку долго сме гледале во него низ замор, разочарување или споредба, што веќе не можеме јасно да ја видиме неговата вредност.
Навикнати сме да веруваме дека промената мора да биде драматична за да биде вистинска. Дека мора да дадеме отказ, да се преселиме, да прекинеме, да исчезнеме, да „го смениме животот“. А сепак, многу често она што навистина ни недостасува не е нова реалност, туку нова перспектива. Малку повеќе присутност. Малку повеќе благодарност. Малку повеќе искреност за тоа што веќе имаме, а одамна сме престанале да го забележуваме.
Кога постојано сме фокусирани на тоа што недостига, животот почнува да изгледа како низа од недостатоци. Но кога свесно ќе почнеме да го тренираме погледот да го забележува и она што е добро, она што е нежно, она што сепак функционира — нешто во нас почнува да омекнува. Не затоа што проблемите исчезнале. Туку затоа што конечно престануваме да живееме како да ништо не вреди додека сè не биде совршено.
Понекогаш не треба да избегаме од животот што го имаме. Треба само да застанеме доволно долго за повторно да го видиме. Да ја видиме убавината во обичните денови. Напредокот што сме го заборавиле. Силата што сме ја изградиле. Луѓето што нè сакаат тивко, но верно. Верзијата од нас што преживеала повеќе отколку што некогаш мислевме дека може.
Нов живот не секогаш почнува со голема одлука. Понекогаш почнува во моментот кога ќе решиме да гледаме со помалку цинизам, помалку нетрпение и повеќе свесност. Во моментот кога ќе престанеме да чекаме некоја идна верзија од животот да нè спаси и ќе почнеме да го среќаваме овој, сегашниот, со повеќе внимание и почит.
Затоа што можеби не сме заглавени во погрешен живот. Можеби само предолго сме гледале во него со очи што заборавиле како да препознаат убавина.
