Околу себе не ни требаат многу луѓе, но ни требаат вистинските, оние што не влегуваат во нашиот живот за да остават впечаток, туку за да создадат чувство на стабилност и присуство што не зависи од моментот.
Photo by Elina Fairytale
Тоа се луѓе што не нè гледаат како нешто што треба да се поправи или подобри, туку како некој што може да се разбере, дури и кога не сме јасни, дури и кога сме уморни, затворени или несигурни. Со нив нема потреба да се објаснува секоја мисла или да се контролира секој збор, затоа што не постои страв дека ќе бидеме погрешно протолкувани.
Постојат луѓе кои ја гледаат добрата страна кај другите не затоа што не ја гледаат реалноста, туку затоа што одлучиле да не станат груби кон неа. Тие не се наивни, туку свесни за тоа колку е лесно да се оттурне некого или да се одговори со дистанца, и токму затоа избираат да останат отворени. Нивната добрина не е моментална реакција, туку доследен начин на однесување кој не се менува во зависност од тоа дали денот е лесен или тежок, и дали има публика што ќе ја забележи.
Тие луѓе не ја мерат љубовта според тоа колку е едноставна, туку според тоа колку е вистинска и одржлива. Знаат дека поврзаноста не е секогаш лесна и дека бара внимание, трпение и понекогаш напор, но не се повлекуваат веднаш кога ќе се појави тежина. Остануваат затоа што веруваат дека вреди да се биде присутен и кога не е удобно, и затоа што разбираат дека блискоста не се гради само во лесни моменти, туку токму во оние што бараат повеќе од нас.
Во нивно присуство, тешките денови не исчезнуваат, но се менува начинот на кој ги доживуваме. Наместо да носиме сè сами и во тишина, постои чувство дека некој е тука, дека има некој што ќе остане стабилен додека ние се обидуваме да се собереме. Тоа не е драматична поддршка, туку тивка сигурност која се појавува во вистински моменти и прави тежината да биде поднослива.
Овие луѓе не се дефинираат преку големи гестови или нагласена грижа, туку преку малите, постојани начини на кои се појавуваат во нашите животи. Тие знаат кога да слушаат без да прекинуваат, кога да бидат присутни без да притискаат и кога да направат чекор напред без да очекуваат нешто за возврат. Со тек на време, тие мали работи создаваат чувство на доверба што не се гради брзо, но останува стабилно.
И токму тоа менува сè, не затоа што животот станува полесен или поедноставен, туку затоа што повеќе не се живее во изолација и напор да се издржи сè самостојно. Кога има луѓе што остануваат, што разбираат и што не ја условуваат својата добрина, се создава простор во кој може да се дише полесно и да се живее појасно.
