Постои вистина која многумина ја учат преку болка, а не преку мудрост: љубовта не може да дојде од човек кој не ја чувствува во себе.
Photo by Mayur Gala on Unsplash
Може да дојде внимание, може да дојде потреба, може да дојде приврзаност, но љубов која гради и смирува не доаѓа од срце што се бори со сопствена празнина. Луѓето кои не се сакаат себеси често не се свесни за тоа; нивниот недостаток на самопочит излегува преку тишини што болат, преку оддалечувања што се повторуваат, преку неможност да дојдат поблиску кога најмногу ни треба некој до нас. И тоа не е затоа што не сме доволни, туку затоа што тие се далеку од себе, многу подалеку отколку што изгледа.
Кога човек не се сака себеси, љубовта што ја нуди е љубов со прекин, љубов што се појавува во моменти кога таа личност се чувствува стабилно, па исчезнува веднаш штом се врати нивната внатрешна несигурност. Тоа создава циклична динамика: ние градиме некаков однос врз кратки изблици на топлина, па повторно се урива сè кога тие се повлекуваат во својата сопствена магла. Таквите луѓе честопати не се нечувствителни или зли, напротив, најчесто се луѓе кои се борат со длабока внатрешна критика, со страв да бидат откриени, со сожалување што не можат да го именуваат. Но нивната болка, ако не е свесна, станува дел од врската, а не дел од нивниот личен процес.
Не можеме да добиеме стабилност од човек кој постојано се руши однатре. Не можеме да добиеме нежност од човек кој не верува дека ја заслужува. Не можеме да добиеме присутност од човек кој се плаши од сопствената внатрешност. Кога луѓето не се сакаат себеси, секоја врска им станува тест, а не дом. Без разлика колку долго ќе се обидуваме да им покажеме дека постои друг начин, без разлика колку љубов ќе понудиме, без разлика колку трпение ќе собереме, ништо од тоа не се прима ако коренот е празен.
Photo by Oziel Gómez on Unsplash
Проблемот не е во тоа што тие не сакаат да сакаат. Проблемот е што не можат да примат љубов, затоа што љубовта бара простор – за близина, за постојаност, за виденост, за искреност. А кога човек гледа на себе со презир, сомнеж или постојана вина, секој обид за длабока врска му изгледа како ризик што може да го открие неговото најранливо лице. Па ги одбива оние што му се приближуваат, ги идеализира оние што се недостапни и бира безбедна дистанца која никогаш не го соочува со сопствените сенки.
Најтешката лекција е оваа: љубовта не може да го промени човекот што не се сака себеси.
Може да го утеши, може да го поддржи, може да му помогне на краток момент, но не може да ја изгради самодовербата што таа личност можеби никогаш не ја почувствувала. Начинот на кој тие се љубат себеси ја одредува и љубовта што можат да ја дадат. И колку и да е болен овој увид, тој ослободува: ние не сме тие што ги спасуваме другите од себе; ние сме тие што учат да разликуваат меѓу нешто што може да порасне и нешто што само ќе нè повлече надолу.
Вистинската промена започнува кога ќе разбереме дека вредиме љубов која не доаѓа со услови, со тишини, со бегство, со непостојаност. Заслужуваме љубов која не се плаши да стои со нас и да биде дел од нашиот живот и заслужуваме партнер кој е доволно поврзан со себе за да може да биде поврзан и со нас. Сè останато е само привремено смирување на нешто што бара длабока работа, а не нашето срце како жртва.
На крајот, најважната вистина останува оваа:
не можете да направите некој да ве сака ако тој не сака себеси.
Но можете да престанете да ја барате љубовта таму каде што не може да се роди.
