Оваа реченица звучи едноставно, но во неа има многу вистина.
Photo by Dayne Topkin on Unsplash
Поголемиот дел од нашата болка не доаѓа од тоа што животот е тежок, туку од тоа што очекуваме да биде поинаков. Очекуваме луѓето да разберат без да објаснуваме, љубовта да биде постојана без напор, работата да нè исполни, а годините да носат сигурност. Кога тоа не се случува, не страдаме само поради ситуацијата, туку поради разочарувањето.
Очекувањата често се тивки. Не ги изговараме гласно, но ги носиме со себе. Често и ги криеме од другите луѓе, бидејќи мислиме дека тие знаат или треба да знаат како се чувствуваме. Очекуваме признание затоа што сме се потрудиле, или пак очекуваме блискост затоа што сметаме дека сме се дале себеси. Очекуваме животот конечно да стане полесен „по сè што поминавме“. Кога реалноста не одговара на тие внатрешни договори, чувствуваме лутина, тага или чувство дека нешто ни е одземено.
Важно е да се каже: проблемот не е во тоа што имаме очекувања. Проблемот е кога тие се нереални, непроверени или засновани на тоа како мислиме дека „треба“ да биде животот. Реалноста ретко се однесува според нашите замисли. Луѓето грешат, се менуваат, заминуваат. Плановите се одложуваат. Некои желби не се исполнуваат, без тоа да значи дека сме промашиле.
Со годините, можеби најголемата мудрост е да научиме да ги прилагодуваме очекувањата, наместо постојано да се бориме со реалноста. Тоа не значи откажување, туку прифаќање. Да гледаме што навистина е тука, наместо што мислевме дека треба да биде. Кога очекувањата се поусогласени со реалноста, болката се намалува, а мирот се зголемува.
Ова важи особено за односите. Колку помалку бараме од другите да нè спасат, да нè комплетираат или постојано да бидат исти, толку помалку страдаме. Луѓето не се тука да ги исполнат сите наши потреби. Тие се тука со своите ограничувања, како и ние со нашите.
Јазот меѓу очекувањата и реалноста не исчезнува целосно. Но може да се намали. Со повеќе искреност кон себе. Со прифаќање дека животот не ни должи ништо, но често ни нуди доволно. И со разбирање дека мирот не доаѓа кога сè ќе биде како што сакаме, туку кога ќе престанеме постојано да се караме со она што веќе е.
