Колку е лесно да останеме добри кога животот е добар. Вистинскиот предизвик доаѓа кога сме разочарани, повредени или неразбрани. Тогаш се гледа дали нашата добрина била избор или само околност.
Photo by Sasha Freemind on Unsplash
Емпатијата не е слабост и не е наивност. Не значи да ги оправдуваме постапките на луѓето или да дозволуваме некој да нè повредува. Емпатијата е способност да се погледне подалеку од сопствената болка и да се разбере дека секој човек носи невидлива приказна. Дека зад грубите зборови често стои страв. Зад ладното однесување – рана. Зад гневот – нешто што никогаш не било исцелено.
Светот денес нè учи брзо да судиме. Да избираме страни и да реагираме пред да разбереме. Но постои огромна сила во тоа да застанеме за момент и да се запрашаме: „Што можеби поминува оваа личност?“ Тоа прашање не ја менува секогаш ситуацијата, но нè менува нас. Нè прави помеки без да нè прави послаби.
Најубавите луѓе не се оние кои никогаш не биле повредени. Туку оние кои поминале низ болка и сепак не дозволиле таа да им го стврдне срцето. Луѓето кои сè уште умеат да покажат разбирање. Кои сè уште знаат да слушаат. Кои одбиваат да ја претворат својата рана во оружје против другите.
Можеби една од најголемите животни мудрости е да се зачува способноста да се гледа низ туѓите очи и да се чувствува низ туѓото срце. Не затоа што светот секогаш ќе биде нежен со нас, туку затоа што не сакаме да станеме она што нè повредило. Во време кога многумина избираат рамнодушност, емпатијата останува тивок чин на храброст. И можеби токму таа е една од работите што го прават светот малку почовечен.
