Љубовта не е чувство што нè посетува кога условите се совршени. Таа не се појавува кога сме безбедни, подготвени и сигурни.
Photo by Debby Hudson on Unsplash
Напротив, љубовта најчесто доаѓа кога не сме. Таа нè наоѓа во моменти на несигурност, промена и ранливост, и токму затоа има толкава моќ. Ниту една друга сила не нè тера доброволно да го спуштиме штитот, да го ризикуваме егото и да се изложиме на можноста да бидеме повредени. Љубовта не освојува со сила, туку со покана – и секој што ќе ја прифати таа покана знае дека нема гаранции.
Казанова често се сведува на површна слика на заводник, но тоа е поедноставување што му прави неправда. Ако се чита внимателно, неговиот живот и неговите зборови зборуваат за човек кој постојано се враќал на истото прашање: дали вреди повторно да се верува. Тој не бил само крадец на срца, туку бил и длабоко чувствителен за одбивање, за загуба, за разделба. Она што го прави значаен не е бројот на неговите љубови, туку фактот дека никогаш не престанал да верува во љубовта како сила што го оправдува ризикот. Тоа е клучната разлика меѓу цинизам и зрелост: циникот се затвора за да не боли, а зрелиот човек продолжува да сака, знаејќи дека болката е дел од цената.
Photo by gaspar zaldo on Unsplash
Љубовта е моќна затоа што нè менува на огромен начин. После некои љубови, нема назад. Таа нè учи дека не можеме да контролираме сè, дека не можеме да се заштитиме од секоја загуба, и дека вистинската поврзаност секогаш бара присуство, не стратегија. Кога сакаме, не функционираме повеќе само од разумот, туку од нешто подлабоко и постаро од нас самите. Токму затоа љубовта има капацитет да нè скрши, но и да нè прошири. Таа ги руши илузиите, но отвора простор за подлабока вистина.
Да се биде повреден во љубовта не е доказ за слабост, туку доказ дека сме учествувале целосно. Болката не значи дека љубовта била грешка, туку дека била вистинска. Она што навистина нè осакатува не е љубовта, туку одлуката по болката никогаш повеќе да не веруваме. Кога срцето се затвора, животот се стеснува. Кога се отвора повторно, и покрај стравот, се враќа длабочината, бојата и смислата.
Затоа, вреди да се зборува за љубовта не како идеал, туку како избор. Таа е избор повторно да се верува, повторно да се отвори срцето, повторно да се ризикува да се биде виден. Љубовта не е најмоќната сила затоа што нè прави среќни постојано, туку затоа што нè прави живи. Таа е единствената сила што нè тера да растеме преку болката, да не се зацврстиме во одбрана, и да останеме човечки во свет кој постојано нè учи да се затвораме.
