Март не доаѓа со изненадување, туку со некое олеснување кое ни доаѓа од сонцето.
Photo by Kristina Paukshtite
Како тело што конечно ја пушта напнатоста по долг студ. Деновите се издолжуваат, светлината останува, а сонцето престанува да биде гостин што брза да си замине. Во ова време, ништо не мора да биде големо или конечно. Доволно е што повторно чувствуваме простор околу себе.
Расцветаните дрвја се појавуваат речиси незабележливо, но не и без ефект. Еден ден гранките се сиви и голи, следниот веќе има боја, мекост, ветување. Птиците се слушаат од рано утро, како да го враќаат звукот што му недостигаше на воздухот. Нивното присуство не е симбол, туку доказ дека движењето продолжува и дека светот не застанал додека ние сме биле уморни.
Сонцето во март не нè заслепува, туку нè поканува. Да излеземе без конкретна цел, да одиме малку подолго, да седнеме надвор и да дозволиме денот да тече. Ова е месец во кој спонтаноста повторно станува можна. Средбите со луѓето се случуваат полесно, разговорите не се напор, а тишината меѓу речениците не бара објаснување. Пријателствата се чувствуваат како место за одмор, не како задача.
Паралелно со надворешната промена, се јавува и внатрешна потреба за ред. Не ред што дисциплинира, туку ред што олеснува. Го отвораме плакарот и гледаме што ни служи, што нè стега, што одамна не сме го носеле, но сме го чувале од навика. Со секое парче што го тргаме, како да ослободуваме и мал дел од внатрешниот товар. Март нè учи дека расчистувањето не е губење, туку создавање простор.
Photo by Pixabay
Овој месец не бара од нас да бидеме подобри верзии од себе. Само поблиски со она што сме сега. Топлината што доаѓа не е ветување за среќа, туку можност за присуство. Да се појавиме во сопствениот живот со помалку отпор, со повеќе љубопитност, со доверба дека не мораме сè да решиме одеднаш.
Март е тука за да нè потсети дека по секој период на стеснување доаѓа време на ширење. Не нагло, не драматично, туку доволно за да нè охрабри повторно да излеземе, да се видиме со луѓето, да го пуштиме светлото да нè води низ денот. И тоа, само по себе, е доволно.
