Понекогаш најтешко е да се живее со отворено срце во свет кој често наградува држење дистанца, контрола и постојано „израмнување на сметките“ и токму во тие моменти се појавува сомнежот дека можеби сме наивни, дека даваме премногу, дека губиме таму каде што другите „победуваат“.
Но, вистината е дека начинот на кој живееме не се мери во кратки резултати, туку во длабочината на животот што го градиме.
Да се има чиста намера не значи дека сè ќе оди лесно, ниту дека луѓето секогаш ќе возвратат со истата мерка, туку значи дека вие не се откажувате од себе дури ни кога околностите ве оттурнуваат во спротивна насока, и токму тука се прави разликата помеѓу привремена загуба и вистинско губење, затоа што кога не се оттурнувате од тоа што сте, вие не губите, туку поминувате низ процес што сè уште нема завршница.
Има периоди кога животот изгледа како да оди против вас, кога вложувате љубов, време и внимание, а добивате тишина, оттурнување или неразбирање, и тогаш лесно е да се поверува дека да се биде добар е слабост, дека треба да се затворите, да оттурнете пред да бидете оттурнати, да станете потешки за допир, но тоа не е сила, тоа е реакција на болка, а реакциите ретко создаваат живот каков што навистина сакате.
Она што ретко се кажува е дека чистото срце не гарантира лесен пат, но гарантира дека патот што го одите ќе биде ваш, без маски, без улоги што ве трошат, без компромиси што ве оттурнуваат од сопствената вредност, и дека со тек на време, токму таа конзистентност ќе почне да создава поинакви резултати, поинакви луѓе околу вас и поинакво чувство на стабилност што не зависи од туѓо однесување.
Да не дозволите светот да ве стврдне не значи да останете исти како на почетокот, туку да растете без да се оттурнете од суштината, да научите да поставувате граници без да ја изгубите топлината, да препознавате каде да застанете без да престанете да верувате, и да останете љубопитни и отворени и покрај искуствата што ве учат да се затворите.
Можеби сега не изгледа логично, можеби изгледа како да губите додека другите добиваат, но времето има поинаква логика од моментот, и кога ќе помине доволно време, ќе стане јасно дека тоа што сте го зачувале во себе било поважно од тоа што сте го изгубиле надвор од себе, затоа што токму од таму почнува животот што не бара да се оттурнете од тоа што сте за да функционира.
