Децата што растат со животни порано учат да препознаваат емоции без зборови.
Photo by Helena Lopes on Unsplash
Нашите миленичиња не објаснуваат кога се исплашени или задоволни, туку тоа го покажуваат преку однесување и телесни сигнали. Според истражувањата објавени во списанието Anthrozoös, ваквиот контакт е поврзан со повисоки нивоа на емпатија и подобра емоционална писменост кај децата. Овие деца полесно препознаваат чувства кај другите и почесто реагираат со разбирање, а не со импулсивност.
Присуството на животно во домот влијае и врз социјалните вештини. Децата со миленици покажуваат поголема отвореност во комуникацијата и помалку социјална повлеченост. Истражување од Универзитетот во Кембриџ покажува дека грижата за животни е поврзана со подобра соработка, поголема одговорност во групи и полесно воспоставување односи со врсници. Животното често станува тема на разговор, но и безбедна точка преку која детето учи поврзување.
Физичките придобивки се исто така значајни, особено во семејства со кучиња. Пешачењето, играта и редовното движење стануваат дел од секојдневието, без потреба од дополнителна мотивација. Според студија објавена во Pediatrics, децата кои растат во домови со кучиња имаат поголема веројатност да ги исполнат препораките за дневна физичка активност. Ова влијае врз телесната тежина, издржливоста и општото здравје, особено во период кога седечкиот начин на живот станува сѐ почест.
Контактот со животни има и смирувачки ефект. Истражувања во Journal of Pediatric Nursing покажуваат дека присуството на миленик може да го намали нивото на стрес и анксиозност кај децата. Физичкиот допир, рутината и чувството на поврзаност го намалуваат кортизолот и го зголемуваат окситоцинот, што придонесува за поголемо чувство на сигурност и стабилност, особено во периоди на промени или емоционален притисок.
Одговорноста што доаѓа со грижата за животно е поинаква од онаа што ја учиме преку правила и казни. Таа е практична и непосредна. Детето гледа што значи грижа во реално време и учи дека неговите постапки имаат последици. Ова создава чувство на одговорност што не се заснова на страв, туку на поврзаност и внимание кон другиот.
Исто така, сѐ повеќе истражувања покажуваат дека раната изложеност на животни може позитивно да влијае врз имунолошкиот систем. Контактот со поширок спектар микроорганизми во детството може да го намали ризикот од одредени алергии и астма, спротивно на старите претпоставки дека животните се главна причина за тие состојби.
Растењето со животно не е предуслов за здраво детство, но е фактор што создава услови за подлабока емоционална стабилност, поголема грижа и поприсутно живеење. Во свет што често е пребрз и прегласен, животното во домот носи ритам што го учи детето на нешто едноставно, но суштинско: дека врската се гради секој ден, со внимание и доследност.
