Оваа година нѐ соочи со една непријатна, но исклучително потребна вистина: повеќето од нас не се кршат од тежината на животот, туку од темпото со кое сме приморани да го живееме.
Photo by Mario Scheibl on Unsplash
Тежината барем можеме да ја почувствуваме и именуваме. Темпото, пак, е невидлив притисок. Не го држиме во раце, не го гледаме, но постојано нѐ турка напред, често побрзо отколку што срцето може да следи.
Животот денес се движи во рамки што го надминуваат човечкото. Се очекува да функционираме без да застанеме. Да минуваме низ проблеми, тешки ситуации и разделби додека продолжуваме да бидеме продуктивни. Да преживуваме разочарувања без да го нарушиме надворешниот баланс. Да се исправаме по секој пад без да покажеме дека сме паднале. Секој е преплавен, а сепак никому не му е дозволено да изгледа преплавено. Така почнуваме тивко и полека да се намалуваме себеси во обидот да останеме во чекор. Се трудиме да пригушуваме сопствените реакции. Да ги одложуваме сопствените потреби. Да глумиме отпорност дури и кога телото веќе предупредува дека ја достигнало границата. Солзите, кога ќе дојдат, не се само поради болка, туку поради целата претстава дека сме создадени за свет што никогаш не успорува.
Она што најмногу боли не е фактот дека чувствуваме премногу. Туку тоа колку долго и упорно сме ги игнорирале сопствените граници. Колку лесно сме се однесувале со себе како со ресурс што не може да се истроши. Колку често сме ја повторувале реченицата „Ќе издржам уште малку,” без да се прашаме зошто мора да издржуваме воопшто.
Вистината е сурова, но неопходна: не сме создадени за постојана продуктивност. Не сме создадени да носиме волку многу емоции и паралелно да продолжиме како да ништо не се случува. Човечкото суштество има граници, ритам, потреба од пауза, потреба од здив. И кога ќе ги игнорираме тие природни потреби доволно долго – не изненадува што се распаѓаме на тивки места, кога никој не гледа. Тоа се единствените простори каде светот не може да ни побара сила што веќе ја немаме.
И можеби овие пукнатини, овие моменти на тивко распаѓање, не се знак на слабост. Туку доказ дека сѐ уште чувствуваме. Дека не се претворивме во она што темпото нѐ тера да станеме – механички, стабилни, бескрајно издржливи. Дека сѐ уште имаме нешто човечко во нас.
Оваа година многумина од нас научија дека паузата не е луксуз, туку потреба. Дека нема ништо храбро во игнорирањето на сопствените граници. Дека грижата за себе не започнува со мотивациски реченици, туку со признавање: Не можам да продолжам вака. Дека темпото мора да се оспори за животот повторно да стане живеен, а не издржуван.
Можеби лекцијата од годината што заминува е едноставна, колку и непријатна: не мора да издржуваме сѐ. Не мора секогаш да бидеме силни. И не мора да се убедуваме дека брзањето е нормално. Човештвото се враќа во нас кога се дозволуваме да забавиме. Кога се слушаме себеси пред да се трудиме да ја слушнеме вревата која ни на носи светот околу нас. Кога признаваме дека понекогаш распаѓањето е само начин на телото да ни каже дека сака да биде згрижено, не постојано тренирано да издржи уште и уште.
Во моментите кога паѓаме, можеби првпат вистински се среќаваме со себе и тоа е почеток на нешто здраво и нешто длабоко човечко.
