Кокичињата се симбол дека убавите нешта секогаш доаѓаат по долга и студена зима

Кокичињата не доаѓаат со најава и не прават спектакл од своето појавување, туку се појавуваат тивко, додека земјата сè уште е студена, додека воздухот уште носи траги од зима, и токму затоа нивното присуство има толку силно значење.

Photo by hejpetrpepa Pepa

Тие не чекаат идеални услови, не бараат сигурност дека студот е завршен, туку излегуваат кога можат, со тоа што го имаат, покажувајќи дека надежта не е чувство што се јавува откако сè ќе биде решено, туку став со кој се оди напред и кога ништо не е целосно јасно.

Силата на кокичињата не е во нивната големина или впечатливост, туку во нивната издржливост и доследност, во тоа што секоја година повторно се појавуваат, без гаранција дека нема повторно да замрзне, без заштита од лошо време, но со внатрешен ритам кој знае кога е време да се покаже силата. Тие нè потсетуваат дека убавите нешта не секогаш доаѓаат кога сме подготвени за нив, туку често токму тогаш кога сме уморни од чекање, кога сме скептични, или кога мислиме дека е прерано за нов почеток.

Во нивната едноставност има порака што лесно се препознава и во човечките животи, затоа што и надежта често изгледа скромно и кревко однадвор, додека одвнатре носи доволно сила за да го пробие најтврдиот слој на страв, сомнеж или замор. Кокичињата не ја негираат зимата, туку постојат покрај неа, покажувајќи дека издржливоста не значи негирање на тежината, туку способност да се живее и расте и во неа.

​​​​​​​

Photo by Roman Biernacki

Убавите нешта што доаѓаат ретко пристигнуваат со јасен знак дека се тука за да останат, туку почнуваат како нешто мало, едвај забележливо, како пукнатина во студот, како бел цвет што се појавува меѓу лисја и кал. Кокичињата нè учат дека почетоците не мора да бидат сигурни за да бидат вистински, и дека надежта не е ветување дека нема повеќе студ, туку уверување дека животот знае како да продолжи.

Затоа, кога ги гледаме кокичињата, не гледаме само цветови, туку тие се  потсетник дека издржливоста има своја убавина, дека надежта не е наивност, и дека убавите нешта често доаѓаат тивко, без големи зборови, но со доволно сила да го променат начинот на кој гледаме напред.