Има луѓе со кои времето не го мериме по години, туку по разговори. Не е важно колку често се гледаме или колку долго сме биле разделени.
Photo by Priscilla Du Preez on Unsplash
Кога повторно ќе седнеме еден спроти друг, разговорот продолжува таму каде што застанал, како времето меѓу две средби воопшто да не постоело.
Со таквите луѓе не мора постојано да објаснуваме каде сме биле, што ни се случувало и зошто сме се промениле. Тие ги паметат нашите стари приказни, но умеат да го запознаат и човекот што сме станале во меѓувреме. Затоа разговорите со нив имаат посебна леснотија – можеме да зборуваме за големи работи, но и за сосема обични детали од денот.
Некои разговори остануваат со нас многу подолго од местото и времето во кое се случиле. Се сеќаваме на реченица кажана пред години, на смеа во некој кафе-бар, на долг разговор во автомобил или на телефонски повик што требало да трае десет минути, а завршил по два часа. Токму во тие моменти често се создаваат спомените што подоцна најмногу ни значат.
Со годините кругот на луѓе околу нас често се менува. Некои пријателства се губат природно, некои остануваат само како убаво сеќавање, а некои успеваат да го издржат времето, далечината и различните животи што ги живееме. Не затоа што бараат постојано внимание, туку затоа што меѓу тие луѓе постои нешто што не исчезнува кога ќе поминат месеци или години.
Можеби затоа вреди да им се јавиме на луѓето со кои одамна не сме разговарале. Не мора да постои посебна причина, важен повод или голема тема. Понекогаш е доволно едно „Како си?“ за повторно да се отвори разговорот што животот само привремено го прекинал. Зашто со некои луѓе времето навистина не се мери со години, туку со разговорите што сме ги споделиле.
