„Сè што е човечко е минливо, но токму затоа е драгоцено“, пишува Хана Арент, и во оваа кратка реченица има повеќе вистина отколку во многу долги објаснувања за животот, љубовта и стравот од загуба.
Photo by Declan Sun on Unsplash
Ние често ја доживуваме минливоста како закана, како нешто што нè прави немирни, ранливи и несигурни, но ретко застануваме да помислиме дека токму таа минливост е причината зошто нешто ни значи. Да беше сè трајно, да беа луѓето, моментите и чувствата загарантирани, тие ќе ја изгубеа својата тежина, својата острина, својата способност да нè допрат длабоко.
Сè што е човечко постои во време. Нашите односи, нашите радости, нашите стравови, нашите тела и нашите избори се обликувани од фактот дека немаат бесконечен рок. И токму затоа тие бараат внимание, грижа и присуство. Не затоа што мораме да се држиме за нив со страв, туку затоа што знаеме дека нема да траат засекогаш. Минливоста нè учи да не одложуваме љубов, искреност и блискост за некое „подоцна“ кое можеби никогаш нема да дојде.
Кога нешто завршува, ние често чувствуваме болка, но болката не доаѓа само од загубата, туку и од вредноста што ја имало тоа што го губиме. Не тагуваме за безначајни работи. Тагуваме за она што нè допрело, што нè променило, што нè направило поприсутни во сопствениот живот. Во таа смисла, минливоста не е непријател, туку доказ дека сме живееле, дека сме сакале, дека сме биле изложени и отворени.
Можеби вистинската зрелост доаѓа кога ќе престанеме да се бориме против фактот дека ништо не е трајно, и ќе почнеме да го гледаме како покана. Тоа е покана да бидеме повеќе тука, повеќе внимателни, повеќе искрени во моментот што го живееме. Ако сè што е човечко е минливо, тогаш секој разговор, секоја блискост и секоја радост заслужуваат да бидат доживеани со целосно присуство. Не затоа што ќе траат, туку затоа што се драгоцени токму сега.
