Да се сака често се претставува како ризик што треба внимателно да се контролира.
Photo by Efrem Efre
Како нешто што може да ве изложи, да ве направи ранливи и да ве стави во позиција да изгубите. Затоа многумина учат да мерат, да калкулираат, да се задржат чекор назад, со идејата дека така ќе се заштитат. Но оваа логика има ограничување. Кога љубовта станува стратегија, таа престанува да биде искрена. Наместо присуство, се претвора во одбрана.
Да се сака не е губење на контрола, туку појаснување на тоа кои сте. Кога сакате, вие не се намалувате себеси, туку се изложувате такви какви што сте, без гаранција дека другата страна ќе го направи истото. Во тоа има ризик, но има и интегритет. Не затоа што сè ќе успее, туку затоа што не се оттурнувате од сопствените чувства за да избегнете непријатност.
Оној што сака не губи, дури и кога врската не продолжува. Губењето не доаѓа од љубовта, туку од одлуката да се затвори срцето поради страв. Кога некој се повлекува, се штити, не покажува, не вложува, тој можеби избегнува болка на краток рок, но губи нешто поважно на долг рок – способноста да биде присутен во сопствениот живот. Љубовта бара учество. Без тоа, останува само дистанца што изгледа безбедно, но постепено станува празна.
Љубовта не ве прави помалку стабилни, туку нѐ поврзува со она што навистина ви е важно. Таа покажува каде сте подготвени да вложите, каде ви е тешко да поставите граници и каде се плашите да не изгубите. Во тој процес, не се открива само другата личност, туку и вие самите. Како реагирате кога некој се повлекува, колку можете да останете јасни во сопствените потреби и дали сте подготвени да не се изгубите во обидот да задржите нешто.
Кога нешто ќе заврши, лесно е да се мисли дека љубовта била грешка. Дека требало да се биде попретпазлив, помалку отворен, помалку вложен. Но тоа е обид да се врати контрола над нешто што по природа не може да се контролира. Не секоја врска е одржлива, но секое искуство во кое сте сакале има вредност. Не затоа што другата личност останала, туку затоа што вие не сте се оттурнале од себе.
Оној што сака не излегува празен, тој никогаш не е поразен. Понекогаш и со разочарување, но и со подобро разбирање за тоа што му треба и што повеќе не прифаќа. Љубовта не гарантира резултат, но гради капацитет. Тоа е капацитет да се биде присутен, да се вложи, да се остане отворен без да се изгуби себе.
И токму тука е разликата. Да се сака не значи дека секогаш ќе добиете тоа што сте го посакувале, но значи дека не сте се откажале од најважниот дел од себе. А тоа, на долг рок, е единствената позиција од која навистина не се губи.
