Нашето детство не беше совршено, ама беше само наше.
Photo by Ross Sneddon on Unsplash
Возевме скршени велосипеди со искривени тркала и рѓосани ланци, кои ги туркавме по улица со надеж дека овојпат ќе се движат без да застанат на сред пат. Понекогаш се тркалавме по калта, па ги чистевме со стара крпа и повторно ги возевме како да сме ги добиле нови. Никој не ни зборуваше за успех или за натпревар, се радувавме на тоа што нешто се движи, што имаме волја да го поправиме, што можеме да измислиме нова трка и да се смееме до солзи. Тоа беа нашите први лекции за упорност, но никој не ги нарекуваше така. Тогаш, едноставно живеевме.
Најголемите кулинарски вештини ги стекнавме не во кујна, туку во калта зад куќата. Правевме торти од земја, украсени со лисја, камчиња и цвеќиња што ги наоѓавме наоколу. Сите беа дел од церемонијата некој ја месеше масата, некој беше задолжен за „декорацијата“, некој пробуваше и велеше дека „недостига малку шеќер“. Тие кални торти беа нашиот прв израз на креативност и заедништво. А листовите беа нашите пари кои ги собиравме во џебови, ги броевме со сериозност и купувавме имагинарни нешта со нив — велосипед, слатко, нов живот за куклата што ја скршивме вчера. Светот беше фер само затоа што сите верувавме во истата игра.
Се каравме често — кој ќе биде прв, кој ќе вози, кој ќе глуми во измислената серија што ја игравме на улица. Но зад секоја караница стоеше нешто топло и невино: потребата да припаѓаме и да имаме луѓе кои ќе ги наречеме свои. После солзите секогаш доаѓаше прегратка, кратка, искрена, без зборови. Така учевме љубов, без да ја именуваме. Учевме дека ништо не трае засекогаш, ниту лутина, ниту болка, ниту гордост. Само смеата. Смеата беше лепилото на нашите денови.
Photo by Joanna Borkowska on Unsplash
Попладнињата беа резервирани за „Беверли Хилс“. Сите се собираа околу телевизорот со оние тешки, дебели екрани и светкав звук. Се каравме кој ќе биде Бренда, кој ќе биде Кели, кој Дилан. Секој сакаше да биде некој друг, но во суштина сите бевме истите — деца што се обидуваат да разберат што значи љубов, популарност, пријателство. Во тие моменти Америка изгледаше блиску, но нашата реалност беше повистинита. Надвор мирисаше на свежо печен леб од локалната пекара, а зад ѕидовите нашите родители разговараа за сметки и вести. Ние живеевме помеѓу тие два света — детскиот сон и возрасната реалност што тивко ни се приближуваше.
Не ни требаше телефон за да се најдеме. Никој не беше зафатен, или не мораше да се труди да изгледа да биде. Се слушаше вика: „Еј, ќе играме ластик?“ и сите се трчавме боси, со рани на колената и сол во потта. Времето течеше побавно, а денот изгледаше без крај. Некој секогаш доаѓаше со нова идеја: натпревар со лисја, тајна мисија во дворот на соседот, собирање на капачиња што ги нарекувавме богатство. Во тие моменти, светот беше целосен, без интернет, без филтри, без потреба да се биде нешто повеќе од тоа што си.
И денес, кога ќе помирисам земја после дожд или ќе слушнам звук на велосипед оддалеку, нешто во мене нежно се буди. Како одек од живот што не се враќа, но никогаш не исчезнува целосно. Тоа детство не беше совршено, но беше полно — со кал и смеа, со измислени пари и вистински прегратки, со кавги што траеја пет минути и спомени што траат цел живот. Можеби затоа растењето не значи да се откажеш од детето во себе, туку да го чуваме, како лисја во стара тетратка, за да се потсетиме дека некогаш и ние верувавме дека сè е возможно.
