Во време кога секојдневието е исполнето со брзи информации и површни вести, една искрена и длабоко лична порака што се споделува на социјалните мрежи успеа да ги запре луѓето и да ги натера да размислат за нешто што сите го носиме во себе – загубата.
Авторот, кој себеси се опишува како човек што низ годините изгубил многу блиски луѓе – пријатели, членови на семејството, учители, колеги – отворено зборува за болката што никогаш не исчезнува. „Никогаш не се навикнав на смртта. И не сакам“, пишува тој, нагласувајќи дека секоја загуба остава трага.
Но токму во тие траги, во тие „лузни“, тој гледа нешто повеќе од болка. Ги гледа како доказ за љубовта што постоела. „Ако лузната е длабока, тогаш таква била и љубовта“, стои во пораката која ја допре јавноста.
Наместо да ја оттурне тагата, авторот ја прифаќа како дел од животот. Ја опишува како бранови – на почетокот огромни, немилосрдни, кои доаѓаат еден по друг и не оставаат простор за здив. Во тие моменти, човек едноставно се држи за нешто – спомен, фотографија, глас, мирис – и се обидува да опстане.
Со текот на времето, брановите не исчезнуваат, но стануваат поретки. Сè уште болат, сè уште можат да „потопат“, но меѓу нив се појавуваат моменти на мир, моменти во кои човек повторно учи да живее.
„Никогаш не знаеш што ќе ја предизвика тагата – песна, улица, мирис. Но учиш дека ќе ја преживееш“, пишува тој, додавајќи дека токму тие бранови се потсетник дека љубовта постоела и сè уште постои.
Пораката што ја носи овој текст е едноставна, но силна – тагата не е слабост, туку продолжение на љубовта. А лузните што ги носиме не се нешто што треба да се сокрие, туку доказ дека сме сакале искрено и длабоко.
И можеби токму затоа, и покрај болката, тие бранови не сакаме никогаш целосно да исчезнат.
